Teatro

Sonets

De Shakespeare es saben ben poques coses, només que era un gran creador de personatges i d’històries. A part de ser, probablement, el millor dramaturg de tots els temps, també és un dels escriptors més fascinants. A més d’escriure una trentena d’obres, també va escriure CLIV sonets. Molts d’ells d’amor, i la majoria estan dedicats a un noi jove ros i a una dama negra. Numerosos estudis parlen de la seva bisexualitat i és en els sonets on es confirmen aquests estudis. Un dels sonets que més m’agraden és el número LXXI , espero que us agradi. No longer mourn for me when I am dead than you shall hear the surly sullen bell give warning to the world that I am fled from this vile world with vilest worms to dwell. Nay, if you read this line, remember not the hand that writ it, for I love you so that I in your sweet thoughts would be forgot, if thinking on me then should make you woe. O, if, I say, you look upon this verse, when I perhaps compounded am with clay, do not so much as my poor name rehearse, but let your love even with my life decay, lest the wise world should look into your moan and mock you with me after I am gone. No hagas más duelo, cuando esté, por mí que en lo que oigas a los broncos campaniles al mundo dar aviso de que me partí del vil mundo a morar con los gusanos viles. Y aun si este verso lees, no des en remembrar qué mano lo escribió; porque te amo tanto que en tus memorias dulces muerto quiero estar si de pensar en mí ha de brotar tu llanto. Oh, si echas -digo- una mirada a este renglón cuando yo acaso con la arcilla ya me amase, no llegues de mi pobre nombre a hacer mención, sino deja tu amor que con mi vida pase, no sea que el docto mundo, si llorar te ve, de ti por mí se burle, cuando yo no esté.